7/10/2551 เวลา 12.03
เป็นเวลาที่คนหลาย ๆคนกำลังทานข้าวกับคนรักอยู่
ด้วยความสุขและความอบอุ่น
แต่สำหรับเรานั้นเป็นเวลาที่รุ้สึกว่าเหงา ปวดร้าว และยัง
เป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต หลังจากคนที่เรารักที่สุด
ได้เปิดโอกาสรับสายของเราด้วยความตื่นเต้น ความกังวล ความกลัว และความรุ้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้เป็นคำพุด การสนทนาปะปนไปด้วยน้ำตาที่มันไหลมาเองโดยไม่ต้องบังคับหรือเฟ้นมันออกมา
ระหว่างเราจะดำเนินไปอย่างไร นี่คือคำถามที่เอื้อนเอ่ยจากปากเราเองและแน่นอนคำตอบที่รากลัวที่สุดก็บังเกิดขึ้น
"จบ" คำเดียวสั้น ๆที่เขาเอ่ยออกมาและเหตุผลที่เราถามว่าทำไม คือ ไม่มีเหตุผล
น้ำตามันร่วงมาได้ไง ความอื้ออึงที่มันเกิดขึ้นเราพูดไรไม่ออกเลย จะทำอย่างไรต่อไป จะอยู่อย่างไง และเราจะได้ฟังคำเหล่านั้นที่เค้าบอกเราทุกวันอีกไหม
หลังจากนี้ไปคงต้องอ้างว้าง เดียวดาย และอยู่กับโลกแห่งความเหงาเพียงลำพังแล้วสิ
"ถ้าวันนั้นเราไม่บอกรักเค้าไป วันนี้เราคงไม่เจ้บแบบนี้"